ENGÄ°NDERGÄ°

Düşündürdü yine beni sözlerim.

Düşündüm, düşündükçe; bir çok ÅŸeyden eksildiÄŸimi farkedip, sen gidince sayende eksik kalan yönlerimi tamamladım. Senden sonra hayatıma tad, tuz geldi. Halbuki hayatıma giren ve lezzet katan en mükemmel tatsın sanırdım. Yanıldım. Yanılmışım! Normalde insanlar sevdiÄŸinden ayrıldıktan sonra aÄŸlayıp sızlar debelenirler, acaba ben mi anormalim de; bana ters etki yapıp, daha da yaÅŸanılır kılıyorum yaÅŸamımı… En keyiflicesine! Pelince, kendimce, delicesine yaşıyorum, var mı ötesi? Herkesin iliÅŸkilere ve bitiÅŸlerine bir bakış açısı vardır, ben bu pencereden hayata bakıyorum. Yanlış mı düşünüyorum? Seyir halinde, seyr-ü sefadayım. Nasıl bi mahlukatım ben ya, bi de güzin ablalık yapıyorum kızlara…

Sözüm ona; birlikteyken, hayatımızın sıradanlaştıdığını gördüm, gün geçtikçe aynı duruma müptela olduk, şikayetçi de olmadık bu durumdan. Farkına varamayarak rutinleşti hayatımız, bize yön verdiği ile yaşamaya kalkıştık, belki de bu yüzden sıkıldık ve bu yüzden son buldu birlikteliğimiz. Nereye savrulduğumuzun farkına varamadık, her başlangıcın sonu olduğu gibi bu ilişki de son buldu.

Seninleyken nelerden vazgeçtiÄŸimin farkına vardım. Neleri gözardı ettiÄŸimi gördüm. Ve utandım kendimden. Bendeki deÄŸerini ve hayata verdiÄŸim deÄŸeri anladım. YaÅŸama doyasıya katıldım. BenliÄŸime döndüm, seninle yapamadıklarımızı yaptım, izlemek isteyip de izleyemediÄŸimiz, ancak listesini oluÅŸturabildiÄŸimiz filmleri bütün gün izledim. Ä°zlerken Ä°zel’in “seçtiÄŸimiz filmleri birer birer yanlız mı izleyeceÄŸim” ÅŸarkısını mırıldandım film aralarında. Mırıldanırken bile neÅŸemi buldum! Yine de hüzünlenmedim! Popcorn’umu bir başıma yedimm, paylaÅŸmak zorunda deÄŸildim, ikide bir paketi uzatma zahmetine katlanmadığımın farkına vardım. Sen, hayatıma girmeden önce her pazar tiyatoroya giderdim, buna seninleyken ara verdiÄŸimin farkına vardım ve büyük bir keyifle tiyatro salonlarında aldım soluÄŸu, Ehl-i Keyif‘in doÄŸaçlama oyunlarıyla keyfime keyif ve neÅŸe kattım benliÄŸime… Ä°kimiz için rezerve ettiÄŸim, Ata Demirer’in gösterisi için haala iki biletim var. Ama sensiz gideceÄŸim o ayrı bir mevzu! Yerine koltuÄŸunu doldurabilecek dostlarım çok etrafımda. Sık sık kızlarla görüştüm, farkettim ki; onlarla da uzun zamandır görüşmüyordum. Sohbeti doyumsuz pazar kahvaltılarına eÅŸlik ettik, eÄŸlendim, kahkaha attım. Ablalık yaptım, kardeÅŸimle birlikte film izlemeye gittim. Sevdiklerimle oldum, birlikte vakit geçirdim, yanlız deÄŸildim. Sevenlerimleydim. Seninle bir türlü gerçekleÅŸtiremediÄŸimiz fotoÄŸraf gezilerine katıldım. Daha sonrasında yerini planlar, ardından ÅŸehir kaçamakları yer aldı. Bir hafta sonu da olsa Ä°stanbul’dan kaçış, oldukça iyi geldi. Ki bunu senden önce de çok yapardım, her fırsatını bulduÄŸum anda… Senden sonra da ilk yaptığım ÅŸey Uludağ’a gidip ilk kayak denemesi yapmak ve ilk günde zirveye ulaÅŸarak, bunun hazzını yaÅŸamak, bunu baÅŸarabilmenin tadına varabilmek oldukça güzeldi. Keyifli sohbetler eÅŸliÄŸinde, deÄŸerli arkadaÅŸlıklar edindim. Hayatın senden ve Ä°stanbul’dan ibaret olmadığını görmek gerekirdi. Zaman zaman bunu yapmalıydık. UzaklaÅŸmak gerekirdi birçok ÅŸeyden kaçmak lazımdı…

Acaba duygularım mı köreldi de, körleÅŸtirdiler de, bu kadar tepkisiz kalabiliyorum bu duruma…

Anlıma koyarken veda buseni… diye o türlü bakamadım sana. Ondan ötürü; itiraf etmek gerekirse arabanın lastiklerini patlatmak, üzerinde kara kalem çalışması yapmak, ilk karikatür deneyimimi yapmak istemiÅŸtim. BirlikteliÄŸimize, yaÅŸanılanlara saygımdan ötürü diye de yapamadım. Cazgırlık, cadılık dilimde var, icraat da yok! Yapımda, kodumda yok malesef! Fakat damarıma basmadıkça, acı vermem. Canımı yakanın, canını yakarım düşüncesine sahip olduÄŸumu ve mal canın yongasıdır diyerekten, en deÄŸerli varlığın olan arabana zarar vermek istemiÅŸtim ama olmadı. Onunla da güzel günlerimiz geçti, her akÅŸam iÅŸ çıkışı almaya gelirdin. “Az kahrımızı çekmedi be, o araba!” diyerekten, sana kıyamadığımdan deÄŸil yani…

Çalkantıdaydım, serzenişteydim. Toparlandımm, toparladım da ardından kalanları. Birlikte izlediğimiz filmlerin, afişlerini kaldırdım duvarımdan. Aldığın çiçeklere dokunamadım, hala olduğu yerdeler, iki sene önce göndermiş olduğun çiçek gibi, uzanamadım! Soldular. Fakat; her baktığımda o günü hatırlatacak kadar sahiciler.

Kusura bakma, yasını tutamadım. Çok fazla değil, bilemedin üç gün sürdü. Kapılıp da sürünen çok, o ayrı! Bense nedenlerle, acabalarla geçiştirdim dönemi. Sorguladım fakat; irdelemedim. Debelenmedim neden neden diye! İrdelemek, bana göre değildi sadece zaman kaybı idi. Tasalanmaya hiç gerek yoktu, ilgileneceğim o kadar çok şey vardı ki, yönelebileceğim. Vakit önemliydi, zaman değerliydi bizim gibiler için. Kendimi adayabileceğim bir işim, güzel vakit geçirebilecek eğlenceli arkadaşlarım vardı.

Ve bahar da geldi. Baharı sevdiklerimle karşıladım. Sensiz ilkbaharım, belki de ikinci baharımı yaşayacağım. Ardından yaz gelicek, seninle olan tatil planlarımızın suya düştüğünü, o derenin altından çok sular geçtiğini, bir daha istesek de eskisi gibi olamayacağının ikimiz de farkında olarak sonbaharımızı yaşayacağız.

Elbette ki; üzüldüm. Geçen giden zamana… Yazık oldu yıllara!

UÄŸur böceÄŸimdin, kelebelek oldun, kanatlandın. Uçtun gittin. KelebeÄŸin ömrü ne kadardır ki? Gitme de diyemem ki…

Siz siz olun, kendiniz olun. Hayattaki en deÄŸerli varlık olduÄŸunuzu hissedin, sevenlerinizin olduÄŸunu düşünün, baÅŸkalarını deÄŸil, kendinizi şımartın! “her gidiÅŸ bir geliÅŸtir” diyerekten, gidene yol verin ki; o da yol alsın, yolunu bulsun. “Her çıkışın, bir iniÅŸi” olaraktan; aman diyim takılmayın engellere.

Neşeyle kalın ;)

Not: Bu yazı Uğur Fertellioğlu’na ithafen yazılmıştır.

Bilmezdim derinliklerine dalacağımı… Sen gidince bu denli umursamaz kalacağımı, bilemezdim.