ENGÄ°NDERGÄ°

1923 yılında bağımsızlığını ilan etti benim ülkem… Yüzyılın en büyük devlet adamı, dahi insan sayesinde… Naciz vücudunun elbet birgün toprak olacağını biliyordu, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır dedi son nefesini verene kadar. Çünkü Kurtuluş Savaşı’nda akıtılan onca kan Cumhuriyet içindi. Karanlıktan aydınlığa geçebilmek içindi tüm çaba…

Yıl 2010
Maalesef benim ülkemde hala Cumhuriyet rejimi tartışılıyor.
Maalesef benim ülkemde bilim adamlarının başarıları konuşulmuyor çünkü benim ülkemde maalesef kız çocuklarımızı okula gönderebilmek için bile kampanyalar düzenlenmesi gerekiyor..

Çünkü onca yıl O dahi insanın fikirlerini, duygularını anlayamayanlar, hissedemeyenler karanlıkta çoğaldıkça çoğaldılar. Bizler o sırada sağcı-solcu diye bölünmekle meşgulken, onlar Cumhuriyetin temel yapı taşı Laikliği hiçe saymaya cesaret edebildiler.. Ya Laik olursun, ya Müslüman diyerek halkın dini duygularını sömürmeye kadar gittiler. Sonuç biz bir olamadık, onlarsa yönetimi ele geçirdiler. Millet sefalet içindeyken refaha kavuşturabildikleri sadece kendileri oldu.

Ama yetmedi…
Yasama-Yürütme-Yargı’da güçlerin ayrılığı ilkesiydi sıradaki hedef. Yönetim ellerinde olduğu için artık daha kolaydı herşey.. Hızla yol aldılar.

Sıra orduda.. En baÅŸtan ‘Orduyu demokrasinin üstündeki bir kılıç gibi görmeyeceÄŸiz ve göstermeyeceÄŸiz’ diyen zihniyet, orduya saldırdı bu sefer, kendinden emin… Her ÅŸeyi olduÄŸundan daha farklı gösterebilme ve ikna etme yeteneÄŸine sahip olduklarını çoktan kanıtlamışlardı çünkü..

12 Eylül 2010
Demokrasi için evet deyin diye vuruyor benim ülkemin halkını bu sefer… Aynı yönetim deÄŸil mi DEMOKRASÄ° AMAÇ DEĞİL, ANCAK BÄ°R ARAÇTIR diyen..

Demokrasi amaç değilse, amaç ne peki? Demokrasi araçsa neye ulaşmak için araç peki?
Bu çaba, bu sahtekarlık niye?

12 Eylül sabahını bekliyorum, şu an uzaklarda ama o gün Atamın huzurunda, gavur memleketimde…

Ama üzgünüm Atam biraz da korkuyla…

Ä°zge