ENGÄ°NDERGÄ°

“yazmak” ne derin dehlizli, ne karmaşık, ne uçsuz bucaksız bir kelime. Yazıyorum ya hani; sanki sonu görünmeyen bir kuyunun içine kusuyorum içimde yüzyıllardır biriktirdiÄŸim nefreti, sırrı, acıyı… Benim hayatla bir alıp veremediÄŸim yok da yine de merak ediyorum iÅŸte, bu çaldığım her kapıdan kovuluÅŸ niye. Yoruldum; bir mısır pramidini tek başına inÅŸa etmişçesine hırpalanmış hissediyorum kendimi. Çırpınıyorum çünkü. Olmayanı oldurmaya çalışmaktan daha yıpratanı var mı? Nereye çevirsek yüzümüzü ya aÄŸlayan bir çift göz ya da mutluluÄŸu gözlerini bürümüş insan yığınları. Bir yerlerde sıkışıp kaldık da çözemedim bu iki ara bir derenin nereden güneÅŸ aldığını.

“git!” demiÅŸti içimdeki ses “daraldığın her an git, daraldığın o yer olmayan bir yerlere.” Sen ister buna kaçış de ister müeyyide. Nasıl refaha ereceÄŸini söylemediler ki neden gittiÄŸini sorgulamaya yüzleri olsun. o seçim yapmakta zorlandığın yol ayrımlarında elinden tutmadılar ki seçtiÄŸin yolun yanlışlığını yüzüne vurmaya hakları olsun.

Uzunca bir yol şimdi önümde bu yüzsüz serzeniş; almaya hakkım olmayanı, hakkımmışçasına almaktaki haksız direniş. kalem tutan ellerim bile benim değilken, kim bana bahşetti ki huzur saydığım zaferleri. nasıl da benim sanmıştım oysa tüm kelimeli, istediğim an birbiri ardına dizilişlerini seyretmeyi.

“git!” demiÅŸti oysa içimdeki ses “git gidebildiÄŸin uzaklara, rüsva etme kendini!” Git gidebilirsen ÅŸimdi; çarmıhta “günahkar” bir kadın bedeni misali, ancak ruhunu teslim ettiÄŸin an görebilirsin insanların yüzünde sana duyulan nefreti. Anlatılmaz o nefrete ruhlara çivi izlerinin iÅŸlemediÄŸi.

Uzunca bir yol işte, daha fazla dilenip de ayyuka çıkarma muhtaçlığını. yol yoldur; çıplak ayak, kan ter içinde yürümen değiştirmez gitmeye çalıştığın yerin uzaklığını. bir daha bahsetme yorulmaktan. farkında değil misin her yoruldum deyiş, başladığın yere geri geri dönmek aslında.

Tırnakların arasında kan, üstün başın çamur içinde; varsa eğer yolun sonunda huzur, varmaya değmez mi hayalini kurduğun o yere?

Sabrın, katlanmanın mükafatı papatyadan örülmüş bir taç ÅŸimdi başımda. Desem de bilirim inanmazlar asla bana; “yazmak” canıma kasteden ne varsa hepsine haykırdığım bir küfürdür aslında.