ENGÄ°NDERGÄ°

Ä°lkokul 5. sınıfta Halil öğretmen Sibel’e matematik testini, bana Türkçe testini verdiÄŸinde üzülmüştüm. Ben matematiÄŸi daha çok seviyordum, niye onu ona vermiÅŸti?

Ortaokul yıllarımda edebiyat kompozisyonlarından hep iyi not alıyordum, herhalde analitik bir sistematik içinde yazdığım için idi.

Lisede eÅŸit ağırlıklı türkçe matematik bölümünde edebiyat ders saati sayısı fazla ve Erman “sen mühendislik ağırlıklı meslekler düşünüyorsun, sayısaldan giriÅŸ yapman daha mantıklı bir tercih olur” dediÄŸi için fen bölümünü tercih etmiÅŸtim.

Meslek tercihi aÅŸamasında bankalarda büyüdüğüm için iÅŸletme okumaya karar verdim. Ben finansla uÄŸraÅŸmak istiyordum ama bir çok arkadaşıma göre öyle bir iÅŸte benim ne iÅŸim olabilirdi, yaratıcılığımı kullanacağım bir sektöre yönelmeliydim, hem aÄŸzım da iyi laf yapıyordu…

İlk kez 21. yaş günümde deniz kenarında tek başıma yürürken buldum kendimi. Neden bankacılık gibi stresli bir iş yapmak yerine seyahat eden bir yazar olmuyorum diye geçirdim aklımdan.

Ä°lkokulu bitirdiÄŸimde her çocuÄŸa sorulan soruyu ilk kez fikir yürüterek cevaplamış ve “bilgisayar mühendisi, ekonomist, psikolog” bu üçünden birisini olacağım demiÅŸtim. Titr sahibi olamasam da tüm ilgi alanlarımla kendimi tatmin edecek kadar içiçe olduÄŸum için çok mutluyum. Editörlük vasfı da cabası.

Hmm yazının diğer kahramanlarına ne mi oldu? Halil öğretmen emekliliğinin keyfini sürüp torun sevmekte, Sibel Doktor, Erman ise Yüksek Bilgisayar Mühendisi oldu. Bana bankacılık mı ıygh diye burun kıvıran arkadaşlarımınsa birçoğu şimdi bankada çalışmakta.

Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenler imiş.
Bazen arkamıza yaslanıp tadını çıkarmasını bilmek gerek.

1993 – Erdek/Balıkesir