ENGÄ°NDERGÄ°

Yazmaya ortaokul yıllarımda başladım. Çok sevdiğim Türkçe öğretmenimin tavsiyesi üzerine bir günlük edindim. Düzenli olarak yazdım.

Kendimi buluyordum yazdıkça. Anlatmaya çekindiÄŸim duygularımı aktarıyordum. Kimi zaman öfkelerimin, kimi zaman sevinçlerimin izdüşümü oluyordu günlüğümdeki satırlar. Hala saklarım. Okudukça gülümserim. Yazmak konusunda, gördüğüm her yazarla konuÅŸurum ve hepsinin ortak söylemi şudur: “Yazdıkça yazılarındaki geliÅŸimi çok net göreceksin”. DoÄŸru da. devamını oku…

Karşıyaka’dan Konak’a gitmek üzere durakta otobüs bekliyordum. Normalde vapuru tercih ederim. Vapur sefasını hiçbir ÅŸeye deÄŸiÅŸmem. Ancak gitmek istediÄŸim yere yakınlık açısından otobüs güzergahı daha çok iÅŸime geliyordu. Bekleme esnasında seksen yaÅŸlarında bir ninenin bana doÄŸru yürüdüğünü fark ettim. Bir elinde bastonu, pırıl pırıl görünen kıyafeti, bembeyaz, kıvırcık saçları, o saçların tamamını kapatmayan örgü beyaz bir beresi ve yuvarlak gözlükleriyle o kadar ÅŸirin görünüyordu ki.

Nine git gide bana yaklaÅŸtı. Otobüs numaralarını göremeyince gençlerden yardım isteyen yaÅŸlılardan biri olsa gerek diye düşündüm. Ä°yice yaklaÅŸtı, ona doÄŸru eÄŸilmemi istedi ve kulağıma ÅŸunu fısıldadı: devamını oku…

Sokakları sanat kokan şehir. Ve o şehirde bir ev. Evin içinde bir ben, sanatı koklayan..

Miskin miskin otururken, karamsarlıklar peÅŸini bırakmazken, uzunca hayallere dalarken bir ses duyuluverir derinden. Sonra gitgide yakınlaşır. Sokağınızın içine girmiÅŸtir o koku artık. Bir de bakmışsınız, elinde akordeon, on dört-on beÅŸ yaÅŸlarında bir genç, güzel bir ezgi çalmakta. Çok eskilerden bir ezgi. Vals tadında. Onun derdi para kazanmaca. Benim derdim ise o sanatı koklamak. Çam aÄŸacının uzandığı, huzur veren balkonumuzda o muhteÅŸem sanat eserini dinlemenin benzersiz keyfi… DiÄŸer bütün dertler kayboluverir aniden. devamını oku…

Anaokulundaydım. Çıkış zili çaldı. Bizleri almaya gelecek olan ailelerimizi görmek hevesiyle, kendimizi kaybedercesine çıkış kapısına koşturuyorduk. Aileler ise minik yavrularını kucaklayacak olmanın sevinciyle, bir sürü kırmızı formalının arasından kendi çocuklarını seçebilme çabasındaydılar.

Herkes kucakladı yavrusunu öpücüklerle. Ben de kalabalığın içerisinde kendi ailemden birilerine bakındım meraklı gözlerle. Annem, babam ya da dedem gelmiÅŸ olmalıydı. ÇocuÄŸunu alan gitti sırasıyla. Geride sadece ben ve çocukluÄŸuma özgü mahzunluÄŸum kalmıştı. UnutulmuÅŸtum çünkü. Dedem de beni unutmuÅŸtu. Biricik torunuydum ben onun oysa.. devamını oku…

Duygularımı melodilere tutturdum ataçla. Gitarımın tellerine dokundukça çıkan melodilerle duygularımın telleri de titriyor birer birer. Hüzün, öfke, sevgi notalarım oluyor. Hepsi birbirinden farklı sesler çıkarıyor. Fakat bir araya gelince ben oluyorlar.

Hepsi hayatın içinden sesler değil midir? Her birinin tınısı, insanda bıraktığı etki farklı değil midir?

Hüzün çabuk olgunlaÅŸtırır mesela. Öfke ise kısaltır ömrü. Sevgi mi? O, hayatın sol anahtarıdır. Her kapıyı açar. Melodilerin ise en aranan notasıdır, notalarınsa ÅŸahıdır. Onsuz melodiyi melodiden saymaz bestekarlar. devamını oku…