Rize’de Sıradan Bir Yaz Günü
Cumartesi, 05 Şub 2011
yorum yok
Sabah beş, evde bir hışırtı sesi, belli ki babam ava gitmek için hazırlanıyor. Saat altı civarı annem kuzineyi yakmış; odun sesleri, çay için koyduğu suyun çıkardığı ses, kuş sesleri hepsi bir melodi şeklinde günün başladığını haber veriyor. Yavaş yavaş ev halkı kalkmaya başlıyor. Benim ilk yaptığım odamdan balkona çıkıp, gökyüzüne bakıp, temiz havayı koklamak ve havanın durumuna göre günümü planlamak oluyor. Güneş varsa elbette ki plan deniz oluyor. devamını oku…
Aynı anda yemek yiyor, her anımızı bir arada geçiriyorduk. Birbirimizi bulmamız ne büyük şanstı. Öyle aynıydık ki, günler geçmesine rağmen buna hala şaşırabiliyorduk. Konuşmadan anlaşmaya başlamamız sadece birkaç günü bulmuştu.
Yetiştiriliş, üstünüze yapıştırılan etiketler ve sizden beklenen sorumluluklar; bu kişinin yaşamını öyle bir yönlendirir ve değiştirir ki bunu anladığınızda belki de çok geç kalmış olursunuz.
“Sen ben o herkes aynı hikayede. Başı ve sonu aynı gerisi farklı. Bir yerden tutunduysak hayata. Boşa geçirmemeli bırakmamalı.” demiş bir düşünür… Yaşam detaylardan ibaret. Aynı denklemin sadece değişkeniyiz. Her şey gelip geçici sadece yaşanılan an, tek gerçek budur. Birkaç gün önce üzüldüğünüz konuyu bugün düşündüğünüzde ya sizi artık üzmüyordur ya da “buna mı üzülmüşüm” dedirtip tebessüm ettiriyordur. Sadece bakış açısı, önemli olan bardağın dolu kısmını görebilmek, bize verilen tek seferlik bu şansı en iyi ve en kaliteli şekilde değerlendirmek. 
Bir yönetmenden “perde” diye bağırmasını beklemeden hemen hemen herkes rollerini oynamaya başlıyorlar. İçlerine dönüp baktıklarında yansıttıkları kendileriyle, konuştukları içsesleri ne kadar benzerler? Belki de bu farkı görmemek için kendilerini dinlemeyi de bırakmışlardır. İyi bir özellikmiş gibi umursamaz olmak, önemsememek övünülecek bir değer haline geldi. 
Loading ...