Gönül

GönülSusmuyor.
Oysa cümleler boş.
Konuşmuyor.
Oysa duygular yarım.

Bir yaz seferinde kırılmıştı.
İlk kez değil,
Son da değil.
Yalnızdı.
Dolmuyor, dinmiyor.
Yalnız kaldığı gecelerde dile gelmek istiyordu.
İzin vermiyordum.
Öfkesi, nefreti, sevgisi, merhameti birbirine düğümlenmişti.
Ben onu anlamıyordum o da beni.
Herkesten çok banaydı öfkesi.
Herkesten çok onunlaydı direnişim.
Belki de direnişlerimden yorulmuştu.
Belki de onu anlamamı istiyordu.
Belki de açılmak istiyordu artık, anlaşılmak istiyordu.
Ben ise kaçıyordum.

O çok temizdi.
İnanıyordu.
Ben ise biliyordum.
Her şeyin yalan olduğunu.
Anlaşılmayacağını.
Evet zordu yalnız yürümek.
Bunu da biliyordum.
Ama kolayını anlatacak yoktu.
Ben sustukça o kahroluyordu.
Ben neşe ile bastırdıkça onu.
Öfkesi büyüyordu.
Kahkahalarım onu ağlatıyordu.
Belki o da beni anlıyordu.
Ama ikimiz de direnmekte ısrarcıydık.
Bu direniş böyle sürüp gidiyordu.
Gönlüm ve ben barışa hasret yaşıyorduk.

Burcu Örlü