ENGÄ°NDERGÄ°

Di’li ağır bir yazardım; anlamadığından ‘beceremiyor’ dedin. Tutkuydu cümlenin öznesi yükleme sorman gereken soruları hep erteledin. Bunca zaman aralığında hiddetin dışında hiçbir ÅŸeyini gösteremedin.

Acıktığımda karnımı doyurmak yerine ruhumu beslerken bana ekmek yemek de gerekli cümlesini kurdurtamadın. GitttiÄŸim her yere gözlerini taşıdım, aldığım her nefeste sorgulandım…

Gördüğüm her dilenciye para verirdim mesela, öyle haberler yalanlar dolanlar yansıdı ki ekranında ‘iyilik yapmak’ hazzının yerini kandırılmak aldı. Bu kadar sıradan ÅŸeylerle baÅŸladı kendini saf sanma sürecim. Sen yaptın bunu; sen baÅŸardın her adımda daha da ilerlemememi görmemi.

Bir büyümektir tutturdun sonra, istemesen de büyüyüp pişmanlıklar yaşayacaksın dercesine. Biriktirdiklerim kulaklarıma küpe olurken fark edemedim kepçeliği görünecekse de sade gezmenin gerekliliğini.

Zaman geldi çok mutlu oldun diyerek beklenmeyen vedalar yaşattın, zaman geldi bu kadar acı yeter gibisinden ani mutluluklar ayarladın. Ne düzensiz bir düzensin ki hala olgunluğumu yorgunluğuma karıştırıp en başa sardırmaktasın.

DurduÄŸun yerde deÄŸilim; hatta durmadığına eminim. Beni ÅŸaşırtabilecek neyin kaldı bilememekteyim. ‘Hepsini yaÅŸadım’ dediÄŸim anlarda çıkarıyorsun en olmadık yaÅŸamışlıkları karşıma; farkına bile varmadan dışardan bakan oluyorum acılarıma.

GiriÅŸi geliÅŸmesi sonucu basit hikayelerim var mesela: MuhteÅŸem baÅŸladı, olaÄŸanüstü geliÅŸti, sancılı bitti; hala hissediliyor dediÄŸim ama ‘oldu bitti gitti’ den’ildiÄŸim.

Kazanan olması gerektiÄŸine inanmadığımdan belki de savaÅŸa çevirmedim seninle ilgili hiçbir ÅŸeyi. YirmibeÅŸinci yılımın dolmasına birkaç ay kala durdum uzayan yolumda. İçim dışım yazı’m kışım sobe deÄŸil; ‘bal satan’ımda hiç olamadı aslında. KomÅŸunun kızı bebeklerini toplayıp gelse ‘ben araba oynarım’ diye küslük çıkarmayacak kadar çocuk ve de kadınım kısaca.

‘Durdum’ diyorum sadece seyircinim artık boÅŸa beni izleme. Bana yaÅŸatacağın bir sürprizin yok, kıskançlık yok, acı yok, haz yok, tutku yok, mutluluk yok. Benim yenilgim gibi görünse de bak iÅŸte sen de yenildin. Parmağında oynattığın, izleyip dalganı geçtiÄŸin küçük kız büyümüş; hareketlerini kısıtlama ya da yönlendirme diye pu’tlaÅŸmış seni seyretmekte sadece. Senin gözünden insanları, kuÅŸları, böcekleri izlemekte; dalganı baÅŸkalarına yansıtmadan sürüklenmeyi gülümseyiÅŸle örtmekte…

Bilirim seni, bu ukalalığımı bir anda yok edecek bir pasta hazırlarsın bana; içinde ne var diye sormadan süslemelerine aldanıp yer zehirlenirim. Belki de YÄ°NE bile bile zehirlenirim ama bilirim; illa ki bilirim. BildiÄŸim için, bile bile mideme indirdiÄŸim için yine suçlayamam seni, o’nu, bu’nu, ÅŸu’nu. Yine dururum bir yerde; durmam söylendiÄŸinde…

Ve yazarım içten ama okuyanları gülümsetecek bir hikaye. ‘En çok satan’ olurum belki insanlar arasında; haklı güvensizliÄŸimle ya da çeliÅŸen hislerimle…

Özetle Hayat; ben savaşı reddettikçe galip sensin bünyede.
Savaşı reddetmesem de galip olduğunu bilmek daha sıkıcı diye!