ENGÄ°NDERGÄ°

Kaybolmuş bir hayatın kırıntılarını

topluyorum şehir çöplüklerinden,

Senin haberin bile yok düştüğüm dehlizlerden.

Yalnızlığımı başka kadınların

kokularıyla gizleyip;

Kendime soytarı aşk oyunları yazıyorum.

Sen yeni bir aşkın çığlıklarını atıyorsun

evinin duvarlarında.

Ben sensizliğin dumanını çekiyorum sigaramdan.

Ve bin kere tövbe edip aşka;

Gene itinayla ve inatla mahkum ediyorum kendimi aÅŸka.

Olmaz aşkların

sarhoşluk makamındayım…

Göz yaşlarım aktı akacak arifesinde.

Sen yeni düşlerin koynunda.

Bitmeyeceğini bildiğim bir yokluk hali…

Duvarlar örüyorum kendime,

Acılarım görünmesin diye.

Hatalarıyla seviyorum sözcüklerimi,

Türk dil kurumun hiçbir kuralını

sokmuyorum hayatıma.

Kuralsızlığın kuralını yazıyorum kendi lugatımda.

Tıpkı dengesizliğimin

kendi iç dengesinde olduğu gibi…

Susmalıyım belki de diyorum hiç durmadan…

Ama sen umutlarımı çalıp,

Eski bir hurdacı dükkanında

sattığından beri,

Ben garipliğin di’li geçmeyen

zamanını

yaşıyorum.

Erdem Özsoysal