ENGÄ°NDERGÄ°

Neden? Neden olacak, korkuyorum! Korkuyor musun? Evet ya, korkuyorum. Çünkü seni seversem hemen huyun suyun degişecek, sende sevdiğim şeyler farklılaşacak, şımaracaksın, beğenmez olacaksın artık beni. Çünkü ben artık muhtaç olmuş olacağım sana, senin gözünde.

Öyle değil mi? Bilmez misin? Muhtaç olmak acizliktir. Şimdi seni sevdiğim için cezalandıracaksın beni biliyorum! Hor göreceksin, bekleteceksin, aramayacaksın. Menfaatlerin ön plana çıkacak. Şayet menfaatlerini de sevmezsem beni sileceksin. Yalan mı? Sileceksin işte! Sonra her gün benden azar azar uzaklaşacağını seyredip kahrolacağım.

Yahu ben bir “seven”im. Yani seni sevgimle onurlandırmış bir insan. Dünyayı ayakta tutacak insan kudretinin adıdır “sevgi”… Åžimdi ben sevdim diye, bu kudrete ve cesarete sahip oldum diye sen beni nasıl ve ne hakla cezalandirabilirsin? Aklım almıyor, zeka seviyem de, insanlığım da, yüregim de. Yok! “Seni seviyorum” cümlesini çok sarfetme eskir! Yok! Herkese “seni seviyorum” deme, sadece aşık olunca kullan! Yok! “Seni seviyorum” demeden once bin bir hokkabazlık yap ve ÅŸirin görün ki sevdiÄŸin sevildiÄŸi icin kendini dev aynasında görmesin, onu inlet, süründür, aklını başına getirt, mahvet! Neden? Çünkü, bu makbul. Kaç… Sevsen de sevmesen de kaç! Neden? Çünkü kaçan kovalanır aptal! Kaçan kovalanır… Ä°yi de, neden sevdiÄŸim için kaçıyorum ki? Ben kaçacak ne yaptım? Kaçarak daha mı makbul olacağım? Kaçarsam daha mı kıymetim anlaşılacak? Sevmek utanç verici birÅŸey mi ki kaçmam gerek?!

Anlayamıyorum… Oysa ben zaten sevdiÄŸimi severek devleÅŸtirmiÅŸimdir. Onun dev aynasında kendisini yeniden devleÅŸtirmesine ne gerek var ki? Bir görebilse benim gözlerimle kendini, eminim kıskanacaktır bendeki kendisini… Yok ama yok! Bilmez sevgililer sevilmenin eÅŸsizligini, bilmez… Ondandır bol keseden sevgiyi böyle tüketiÅŸleri… Ben hiç şımarmayan, deÄŸiÅŸmeyen, yozlaÅŸmayan, uçup gitmeyen, tükenmeyen sevgi görmedim.

Artık cenaze törenleri iki türlü yapılmalı. Biri bedenler icin, diÄŸeri zorla öldürülen sevgiler için!… “Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim.” Anlayın artık varlıkları deÄŸil, ihtimalleri sever olduk… Neden? Çünkü ihtimaller hayallerimizdir. Sevmekse hayatın bir gerçeÄŸi. Hayallerimizde sevgilimiz hiç deÄŸiÅŸmez. Hatta “seni seviyorum” dedikce ya gözleriyle, ya elleriyle ya da tatli diliyle “beni sevdiÄŸin icin teÅŸekkür ederim aÅŸkım” der… TeÅŸekkür etmek?! Beni sevdiÄŸin için… Evet ya… Bir onurdur, bir ödüldür, bir ÅŸerefdir sevmek ve sevilmek, özgürlüğümüzdür, cesaretimizdir, insanlığımızdır, ayrıcalığımızdır. Ama ne yazık ki bir de bütün bunları farkında olamayışımızdır sevmek…

Korkuyorum. Hep sevdiÄŸim icin cezalandırıldım. Artık “seni seviyorum” derken bana tuhaf tuhaf bakmayacak varlıkları daha çok sevmeye niyetliyim… Bir çiçek gibi, bir hayvan gibi, bir daÄŸ manzarası gibi, bir su damlacığı gibi, bir küçük tomurcuk gibi henüz doÄŸmakta olan… Çünkü hepsinin insanlarda var olan bir büyük silahdan arındırılmışlığı var. Yani dilleri yok, dilleri! KonuÅŸamazlar… Sadece dinlerler… Sevginizi anlayarak hissederek dinlerler. Onlara “Pardon! Acaba sizi sevebilir miyim?” demeniz gerekmez. Direkt söylersiniz sevginizi hesapsızca, umarsızca… Saymadan… Ve sevgimi ifade edecek her türlü çılgınlığı hesapsızca yapmak istiyorum. Gurur denilen sözcüğü sözlüklerden çıkartmak, sevdiÄŸim için sevilerek ödüllendirilmek istiyorum…

DilÅŸah Kalkan