Pes Etmeyin…

nedendir bilinmez bazıları baştan kabullenir yenilgiyi ..
pes ederler, kaybederler …
artık alışkanlıkları haline gelir, sormazlar, sorgulamazlar, yargılamazlar ..
savaşmadan teslim olurlar
ve hep yalnız kalır, yine de yalnızlıktan şikayet ederler ..
‘yine aynı şey olacak, benim suçumdu…’ gibi zırvalıklarla boşa harcarlar ömürlerini
elindekileri kaybederler ve sadece bakakalırlar gidişlere ..
nice hayalleri vardır.. bir kere yenilgiyi kabul ettiler mi gözyaşları içinde izlerler yok oluşlarını
ama yine de kıllarını bile kıpırdatmazlar … Okumaya devam et “Pes Etmeyin…”

Kadındı…

Kadındı…Önce sessiz bir çığlıktı haykırışları hiç duyulmamış…

Sessiz soğuk bir kayboluş, anlaşılamayan koca bir boşluktu…

Çok yıprandı çok titrek kaldı, çok korktu belki de yüzüne bilenen en derin en ifadesiz izler onundu…

Çünkü kadındı…

Korkunun sessizliğe boğulmuş haliydi… Okumaya devam et “Kadındı…”