ENGİNDERGİ

Gördüklerim canımı çoğu kez acıtmış olsa da; görmezden gelmeyi öğrenemedim henüz. Her şeye tanıklık nasıl yabancı bir acıdır bilir misiniz? Daha önce duyumsamadığınız ve kimsenin de duymadığını düşündüğünüz ismi olmayan bir acı. Kaynağının belli olması değiştirmiyor adı konulmamışlığını.

Gördüklerim diyorum; yaşayıp tükettiğim an’lar değil, anımsadığım hatıra’lar değil, uzağından gördüğüm kareler; hayatlar; inatlar; başa sardıranlar; unutulmayışlar…

Görmeme direnciyle geçen zamanın bir anlamı kalmıyor tek bir “an” yüzünden. Bir “jenga” oyununda düşüren son hamleyi yapan sizseniz değeri kalıyor mu “çok katlıydı”lı cümlelerin; kaybedensiniz!

Gördüklerim işte, içimdeki diğer adı belli acıların yanı sıra artık acısız bir zamandayım derken gördüklerimin hissettirdiği o tarifsiz, isimsiz acı.

Görmek için çaba sarf ederken ki rastlantılar gibi değil, görmeyi aklından geçirmediğin bitiş an’larının acısı…

O seni acıtan, başkasını “palyaço gülüşü” diye adlandırdığın yapay bir ağız büyüklüğünde karşılayan an işte. Son dakikaya kadar fark etmediğin koca bir dalganın sana değmeden geri gitmesine ramak kala başını çevirip tanıklığın ve değebilme arzun. Seni öldürmesine izin vereceğine eminken, “keşke başımı son dakikada çevirmeseydim” cümlesi için geç kaldığın hayat.

Garson boş’luk’ları kaldırabilirsin, ben üzerinde ‘ziyafet’te olunan masanın altındaki kedi kadar şansım olsun diye, mezarlıkta “pişti” oynayarak ömür tüketeceğim.