Son Kıyıdan
KaybettiÄŸimiz kelimelere, anlam aramaktı noktayı hakketmiÅŸ bir sonu yaÅŸayarak…
”Son sözlerimizi boÄŸarken anlamlarına nefes aldıracak bir bekleyiÅŸ belki de”…
Ne kalmaktı anlamlı olan ne de kaldığında susmak kadar yasaktı gidebilmek…
Zamana bırakmaktı… Zamana hep duracakmış hissi vermek niye ”can çekiÅŸen bedenlerimizse”
Son kelimelerimiz ne yanlıştı ne de doÄŸru…
Sadece bittirmekti ”kendince” ”bence” en doÄŸrusu…
Bu kadar zordu çıkan sözleri geri almak bu yüzden ”pes etmek vardı”
Vazgeçmek kolaydı geriye bırakılacak bir kaç anıyla veda etmekti geleceÄŸe…
BoÅŸ vermekti sözlere…
Ä°ki kelimenin bile soÄŸukluÄŸu bundandı belki de…
Yıllardır söylenen kelimeler, ÅŸimdi dilinin ucunda iÅŸte nefes aldırmıyor kalbine yavaÅŸ yavaÅŸ yabancılaÅŸtırıyor…
Bir kıymık parçası gibi hayatımız acıtıyoruz kendi kendimizi…
Kimi suçlamalıyız? Haklamak için nedenlerimizi.
Zamanı unutuyor gibiyiz sessizliÄŸimiz bir var bir yok sanki…
Kaç yarınımız var? Unuttuğumuz diyebileceğimiz dün kadar…
(+2 puan, 2 oy)
Loading ...
Loading ...