Son

SonBir kez daha yıkılmıştı toparlanan umut.
Bir kez daha hayalleri şarkılara adamıştım.
Yine yaşıyordum ihaneti.
Yine savaşıyordum çocukluğumla.

Haklıydı.
Büyüme vakti gelmişti.
Kötülük içimi kaplamalıydı.
İnsanlara olan güvenim kötülükle silinmeliydi.
Zaman gelmişti.
Tükeniyordum…
Ağırdı artık çocukluk bana.
Anlayamamak insanları,
Hayatı.
Küçük hayallerime büyük gelmişti insanlar.
Temiz umudumu fazla boğmuştu kırgınlıklar.

O kadar güzeldi ki isteklerim.
Sadece sadakat.
O kadar inceydi ki sitemim.
Sadece anlayış.
O kadar hayalperesttim ki.
Sadece güleryüz.
Ve o kadar yalnızlaşıyordum.
İçim dağ, dışım çiçek.
İhanet, kayıplar, ayrılık…
Erkendi yaşadığım sevgi,
Sadakat bile.
Geldiği gibi de gitmişti.
Hevesim kalmıştı hayallerim de.
Büyüsem de değişmiyordu aldanışlarım.
Değişmiyordu biriktirdiğim kırgınlıklarım.

Haklıydılar.
Beceremiyordum.
Kendimi yenemiyordum.
Kırıldığımda,
Gözyaşlarımı kahkahalarla siliyordum.

Hal kötüydü.
Hissedemiyordum.
İyiyi, kötüyü, acıyı, mutluluğu…
Gidiyordu, gerçek sandığım umut.
Gidiyordu hayallerim.
Yine kırılıyor,
Kırgınlığımı giydiriyor ve süslüyordum.
Hatama böyle delice sahip çıkıyordum.
Ve artık ben de gidiyordum adım adım…

Burcu Örlü