Söylenecek Her Söz Ä°ki KiÅŸiliktir…
Söylenecek sözler vardır bazen…
Bilirsin ki hep iki kişiliktir o sözler,
ama hep “tek kiÅŸilik” söylenmiÅŸ sayarsın ya kendini…
“O” varmış gibisine sözler…
Onun adına söylenmiş sözler…
“Öyle düşünüyordur…” dersin!
Bilirsin ki aslında hep iki kişiliktir söylenecek bütün sözler! Ama…
Gidersin, gidilir bazen…
Tek kiÅŸiliktir gidiÅŸlerin, ama ya içinden gidiÅŸlerin hep “iki kiÅŸilik…” deÄŸil midir?
Susulur bazen…
İçinde konuÅŸulanlar hep haklı “tek kiÅŸiliktir.” Öyle sanırsın!
Öfkeler kızgınlıklar, kırgınlıklar hep tek taraflı kalır ya…
O cümleler de artık açıktır ayıptır, acıtır söylenecek her kelime artık her iki kişilik katildir…
Öncesi, sonrası daha sonrası…
“Biz” derken! “ben”, “sen” olunan sonralar…
Geçer dediğin, zamandan kaçılan sonralar
Bilirsin…
Tanıdıklara anlatılan “ÅŸimdiler” vardır ya…
Bilirsin ki!
Tanımadığın o kimselere de anlatılmak istenilen sonralar vardır aslında…
“O” seni bilmeden! İçindekilerini bilsin istersin sadece…
…
Aslında…
Kendinle yüzleştiğin kadardır yüzün…
Kendini haklı gördüğün kadardır suçlu gördüğüne olan eşitliğin…
Aslında!
“Onun”, “bunun”, “ÅŸunun” hakkında! “Öyledir”, “şöyledir” dediÄŸin kadardır yargıların…
Ä°ÅŸte bu yüzden söylenecek her söz “aslında” iki kiÅŸiliktir.
Ece Çekiç
(+2 puan, 2 oy)
Loading ...
Loading ...