Sözdüşüm
Hayat, düzen, alışkın olduklarımız tam tersi olsa nasıl olurdu acaba.
Her daim gökkuÅŸağı olsa, kaybolunca yaÄŸmur yaÄŸsa; çiçek arının özüne bal bıraksa; gökyüzünde deniz dalgalansa, ayağımızın altında bulut… Balıklar kanatlanıp uçsa, kuÅŸlar yüzse… Kelebek bin yıl yaÅŸasa, kötüler bir gün. Sesler aÄŸzımızdan çıkmayıp, dışardan bedenimize girse…
Belki aslında sadece böceÄŸiz, bir sabah uyandığımızda insan olup Kafka’yı anlamaya baÅŸlamışızdır.
