ENGÄ°NDERGÄ°

Anaokulundaydım. Çıkış zili çaldı. Bizleri almaya gelecek olan ailelerimizi görmek hevesiyle, kendimizi kaybedercesine çıkış kapısına koşturuyorduk. Aileler ise minik yavrularını kucaklayacak olmanın sevinciyle, bir sürü kırmızı formalının arasından kendi çocuklarını seçebilme çabasındaydılar.

Herkes kucakladı yavrusunu öpücüklerle. Ben de kalabalığın içerisinde kendi ailemden birilerine bakındım meraklı gözlerle. Annem, babam ya da dedem gelmiÅŸ olmalıydı. ÇocuÄŸunu alan gitti sırasıyla. Geride sadece ben ve çocukluÄŸuma özgü mahzunluÄŸum kalmıştı. UnutulmuÅŸtum çünkü. Dedem de beni unutmuÅŸtu. Biricik torunuydum ben onun oysa.. devamını oku…

uyandım…

Gripin’den farklı bir tonlama yaparak söylüyorum bunu; evet.
hatta söylenmiÅŸ söylenmemiÅŸ tüm uyandım’ları bir araya getirip tek tek tonlasak bile yakalanamaz bu ton. bir daha söylemeye kalksam olmaz da asla…

saçma bir durum işte.
özverisiz, tantanasız, alkışsız, sadakatsiz, saygısız…
ağırdan gitmeli kimseyi zan altına bırakmadan değil mi?
çok deÄŸil birkaç gün öncesine dönüyorum, kendimi suçladığım; deÄŸersiz gördüğüm günlere dönüyorum; hepsi masal gibi. devamını oku…

Ben o kadar da güçlü değilim… Neden anlamıyorsunuz? Ben yıkılmaz değilim, her derdin, her ağırlığın altından sandığınız gibi kolayca kalkamıyorum… Canımdan daha can olanlar, o ağırlıklarda ezilmesin diye giriyorum bunca yükün altına, aslında omuz veriyorum ama bir bakıyorum ki üstüme kalmış onca yük… Sandığınız kadar direnç gösteremiyorum aslında hayata. Bunun altından kalkarsın demeyin artık ne olur… İnsanım ama, önce kadınım ben!

Sandığınız kadar iddialı deÄŸilim aslında, sadece akılsız deÄŸilim, sandığınız kadar sert deÄŸil kabuÄŸum, devamını oku…