ENGÄ°NDERGÄ°

uyandım…

Gripin’den farklı bir tonlama yaparak söylüyorum bunu; evet.
hatta söylenmiÅŸ söylenmemiÅŸ tüm uyandım’ları bir araya getirip tek tek tonlasak bile yakalanamaz bu ton. bir daha söylemeye kalksam olmaz da asla…

saçma bir durum işte.
özverisiz, tantanasız, alkışsız, sadakatsiz, saygısız…
ağırdan gitmeli kimseyi zan altına bırakmadan değil mi?
çok değil birkaç gün öncesine dönüyorum, kendimi suçladığım; değersiz gördüğüm günlere dönüyorum; hepsi masal gibi.

hani insanlar vardır kaba sabadırlar özlerinde ama çevrelerinde saygındırlar, deÄŸer bilirler deÄŸer görürler… kabalıklarında bile sevgi aÅŸk baÄŸlılık yatar ve en çok da en yakınlarını kırmaktan korkmazlar… bilirler ki bir tebesümleriyle affolur suçları; uzatmaz sevdalıları…

babam işte en basiti; en ufak bir şeyde o değil midir annemi küçük düşürmekten korkmadan ahkam kesen kişi.

ben küçükken yazarın biri kızlar babalarına kızarlar ama onlar gibi adamları bulup evlenirler; çünkü özlerindeki sevgiyi iyi benimserler diyordu.

o yazar öldü mü; adı neydi; kimdi; bulup kafasına balyoz ile vurmalı. o yazar belki de babamın sevecen hallerini bir başka erkekte arayış sebebimdir. sevecen hallerini görmesem de aynı şeye aynı tepkiyi verdiğinde ileri de bir baba yetişeceğine bu kadar sevgi dolu bu kadar bağlı bu kadar dürüst bir adamın evimde ikamet edeceğine iyiden iyiye alışışımın mimarıdır o kadın.

suçu baÅŸkasına yüklemek hafifletiyormuÅŸ gerçekten, ÅŸimdi, ÅŸuan bu adını hatırlamadığım ama sözleri hiç aklımdan gitmeyen yazarı kara’layınca kalemimle sıfır nokta bir gram eridiÄŸimden eminim.

madem babamdan örnekli baÅŸladım adam tasvirime yine onla devam etmeliyim. bana bir kere gözümün içine baka baka yalan söylemiÅŸti babam; zavallı bir sigara paketi için hem de. “o çok dandik bir sigara” demiÅŸti “al benimkinden iç, iyice çek içine”. boÄŸulmuÅŸtum o karşımda gülerken; su vermeyi bile, bile bile geciktirmiÅŸti. sonra birkaç yıl geçip ben büyüyünce açıklanmıştı yalan ama açıklanmadan önce de ben sezmiÅŸtim. amaçlı pembe yalanlardan biriydi besbelli. hayatım boyunca sigara içemedim; ciÄŸerlerim babama borcunu bir gün ödeyebilmeli.

benzettiğim adamda karşıma geçip gözümün içine baka baka yalan söyledi. yetmedi gidip bir başkasına da benle ilgili onun gözünün içine baka baka yalan söyledi. tek ortak nokta ikimizinde onu özel bir yere koyuyor olmamızdı sanırım. onun ortak noktası yoktu biri önemsemediği belki; biri de önemsediği biriydi; peki bu durumda farklarımız neydi. yalanların cinsine ve boyutuna göre değişir mi acaba ilgiler; insanlar karşılarındakini buna şöyle yalan söylerim hak eder; bu, bu türlüsünü hak eder diye ayırabilir mi?

yalanın hangi rengine sınır çizip özümsenmesi beklenmeli?
babamın yalanına kızmamam hafifletir mi yalanlık derecesini; o aşağıladığı sigara paketini dinlemeli.

peki bu adam neden aynı yolları izlemeyi; aynı yalanlara inandırmayı; aynı yalanlarla baÄŸlamayı seçer? sorun yol yöntem amaç araç da deÄŸil aslında. neden hayatına yalan sokmadan yaÅŸamaktan anlayamaz kiÅŸiler? kısa bir kavga an’ı mıdır sevgili için yalan zamanı zili; bir boÅŸvermiÅŸlik içinde midir bile bile üzmekten çekinmeyeceÄŸi gel gitli iliÅŸkilerin efendisi.

ben buyum’lu cümleler duyumsuyorum geçmiÅŸten; o kadar silikki tınısı devamını kendim ekliyorum inceden. “ben buyum; ancak böyle mutluyum” diyor gibi, “benimle küsmeyin, küslüklerinizin hepsini fırsata çeviririm.” ama bir dakika, bu cümle sadece bu kadar da deÄŸil ki. küslük yaÅŸanmayan anların kılıfı nerde.

ben bir cuma hatırlarım üç buçuk saat kalp çarpıntısıyla tuttuğum eli hatırlarım mesela. bana gelir biri o gün küs değildik der; irkilirim. gayet konuştuk evinde kankasıylaydı der; gülerim. ona gülerim evet!

söyleyene deÄŸil bu yalana inandırana gülerim sadece. sonra ne haddine derim senin gülmek. sen kaç bin kez yaÅŸadın aynı sahneyi. aslında fark etmemek en güzeli. inanmak hiç araÅŸtırmadan sözlerine, kaçmak tüm kanıtlardan; uzaklaÅŸmak ara bozucak her olaydan. hepimiz dillerimizi lal edip dalmalıyız iliÅŸkilere. gözler bakarken görmemeyi öğrenmeyi; kulaklar hep bir iPod’a endeksli.

yalanlar mı?
iÅŸte hepsi ciÄŸerlere bayram amaçlı; babamınki kadar masum ve serseri…