ENGÄ°NDERGÄ°

Şimdi anlıyorum mevsimler değil güzel olan;
Ay, yaÄŸmur kokusu, rüzgar bile…
Bir çocuktum, küçük bir hediye verdin
adı Hayat’tı.
Uyandığımda küçük bir odada buldum kendimi.
Pencere açıktı.
Yaz yeni bitmiÅŸti,
ömrümde ilk defa gördüğüm bir mevsim başlamıştı.
Sen baÅŸlamıştın…

Rüzgar kokunu getirirdi.
Hissetmek deÄŸildi bu.
Nasıl yanımda olduÄŸun an’da kokun dışarıdan gelirdi?
Sen mucizelere inanmazdın ama durdun.
Gözlerinden anladım…
Sorunsuz bir sorumsuzluğa kaptırmıştık kendimizi.
O kadar uyumsuzduk ki;
birimiz biterse diğeri başlardı.
Sen olmasan kim alırdı fazlalıkları.
Birimiz düşecek olsa diğeri çekerdi, iki tarafı uçurumda.

Zamanla ip gerildi, kendimi bıraktım.
Başka bir gezegene düştüm, hediyen yanımda.
Hayat, büyüdü zamanla; sığmaz oldu küçük gezegenime.
Pek gülmüyor ama gülüşü seninki kadar güzel.
Hep bekledi rüzgarı, gelmedi…
Birlikte yaşlanıyoruz şimdi,
kimseyle konuÅŸmadan.
KonuÅŸacak kimsemiz olmadığından deÄŸil…
Uzun uzun susuyoruz sana.

Ben, her şeyi, o küçük odada bıraktım.
Rüzgarı, yazdan sonraki mevsimi…
Bir küçük hediyene kıyamadım.
oda sevmedi beni.