ENGÄ°NDERGÄ°

‘Acılar Denizi’nde boÄŸulsa da yaÅŸamaya çalışan ümitli bir gemidir o… ‘Kör kuyularda merdivensiz’, denizler ortasında yelkensiz bırakılan… Zamanın bittiÄŸi yerden zaman getirme ‘adak’larında bulunan bir sevgili… Günün 24 saatini birini düşünmek için harcayan en ‘ağır işçi’… GeleceÄŸinden bile özür dileyen, bir yandan da ‘deniz o deniz deÄŸil, daÄŸlar o daÄŸlar deÄŸil’ diyecek kadar aldatılmış… ‘AÅŸk baÅŸlamadan güzel’ diyecek kadar heyecanlı… ‘Aralarındaki birbirinden uzak iki noktayı bir çizgiyle birleÅŸtiren’ ince hesap insanı… Tanrıdan penceresinin her sevgiye açık olmasından baÅŸka bir ÅŸey istemeyen bir aÅŸk ÅŸairi… Denizler ortasında bekleyen batık bir gemi’dir… Kapılara, pencerelere koÅŸan bir ‘bekleyen’… Åžarkılarda bile dillendirilmiÅŸ, saat 12′yi vurduÄŸu zaman ‘beni unutma’ diye bir yakaran. ‘Korkusu ölümden deÄŸil’ sevdiÄŸini yalnız bırakmaktan olan… Bu kadar yürekten çağırmalara karşı koyamayıp ‘bir gece ansızın gelebilen’… Bazen de ‘bir çıkmaz sokakta’ isyankar olabilen… Yaprak, köpük, kuÅŸ tüyü ve ‘denize kavuÅŸan nehir’dir kimi zaman…

Sezen Aksu’ya ‘deÄŸer mi hiç’ diye sorduran… Milyon kere Ayten diye feryat eden…

“Ben bu daÄŸları aÅŸarım / Geçerim bu denizleri, korkma”…

Hem aÅŸkı bu kadar derinden yaÅŸayan, hem de ölüme bu kadar bilinçli koÅŸan bir hüzünbaz olsa olsa ÅŸair, adı da intihar teÅŸebbüslerine tezat, Ãœmit YaÅŸar OÄŸuzcan olurdu. Haziran’da ölmenin zor olduÄŸunu Nazım’dan biliyor olacak ki, bu iÅŸi kasım ayına uygun görmüştür. Kasım’da aÅŸk baÅŸka deÄŸilse de tarafımdan, aÅŸkın, hüznün, ayrılığın ve ölümün ÅŸairini anmadan olmazdı.

“Ve bu dünyaya aÅŸk dolu ÅŸiirlerim kalsın
Seninle her yerde güzel, her zaman yeni
Ä°stemem, sensiz hatırlamasınlar beni.”

dese de, DaÄŸ Rüzgarı kisvesine bürünmüş bir ben bıraktı kalbime sızdığı boÅŸluktan…