ENGÄ°NDERGÄ°

Son sözler kalır; onu da giderken bırakırsın arkanda.

Son umudun kalır. Son umudum dersin; derinden gelen sessizliğinin ifadesinden silinir.

Son kelimelerin kalır ya da öyle olduğu sanırsın artık bir başkasına söylenmeyecek kadar açıktırlar…

Bir son vardır ya “adımıza” hangisi yakışır der; bir son vardır ya “o” yakışır dersin, bu anlamsızlığımıza bu suskunluÄŸumuza ve bitkinliÄŸimize…

Hangi sondur o der; ikimiz birbirimize bu kadar yakınken ilk durakta indiren…

Hangi aÅŸk son durağımızda kalırdı ki; geçerken belki de “biz” fark etmezken…

Kelimelerimizi birbirimize konuştururken açık saçık cümleleri atıp tutarken söyleyip pişman olurken…

Hayallerimize masallar anlatırken ve “biz” olmazken… BaÅŸkaları bizim masalımızı anlatırdı. Kahramanlar iki kiÅŸilikti ve iyiydi… Kötü karakter vardı elbet ama herkes kendi kötülüğünde boÄŸulurdu sonunda ve hep mutlu sonla biterdi… Hangi “son” hangi “mutsuzluk” yakışırdı ki “bize” ve hangi nedenlerle…

Umudun vardır çünkü zamanın vardır ya da zamanın senin olduÄŸuna ve zamanının olduÄŸuna inanan bir “sen” vardır. Gücün vardır sahip olacağın bir hayat… Seni mutlu edecek dostlar ve seni mutlu edecek bir aÅŸk bir sevgi baÄŸlılık ve bencilik… Sonunda her ÅŸeye sahip olmak istersin olursun er ya da geç ama yine de bıkmadan usanmadan istersin… Arkanda bıraktığın kırık bir kalp umursatmaz seni ya da yaptığın milyonlarca hata, hata demezsin onlara, görmemezlikten gelirsin halının altına süpürmek gibi yani… En sonunda yatağına uzanırken, ne kadar çok varken ne kadar çok olmadığının farkına varırsın çok gözükmek kalabalık yapmaz seni bunun farkına da ancak yalnızken varırsın vardığında ya çok geç kalmış olursun ya da yarıda yakalamış… Ama en azından farkına varmışsındır ki “yalnızlığını yaÅŸarken sadece bir ruhun vardır” ve sahip olduÄŸun tek gerçek de aslında o ruhdur.