Mutlu’y'muÅŸ
Uyandık… “mış” gibi yapmıyoruz artık. Bilmiyoruz, bakmıyoruz sormuyoruz kendimizle konuÅŸmuyoruz. “Küs” gibiyiz. ‘Sakın konuÅŸma!’ derken bile duymak istediklerimiz var, ama acıtır diye kulaklarımızı kapattığımız… Söylemek istemediklerimiz var söylemek zorunda olduklarımız gibi… Amalarla baÅŸlayan cümlelerimiz var ama!
Bir ÅŸeyler eksik. Yarım kalmış bir ÅŸeyler… Uyandığımızda sözlerimize, kendimize, zamanımıza “harcanmışlık” yaÅŸattığımız ÅŸeyler. Ne garip deÄŸil mi? BaÅŸlarken “biz”dik bitirirken yabancılaÅŸtık hiç tanışmadık sanki…
Hala soruyoruz kendimize neden diye? Ä°kimiz için de “bitti” diyoruz… KonuÅŸuyoruz bu sefer duymak istemediklerimizi söylüyoruz… BoÄŸazımızda düğümlenmiyor sözcükler, çıkıyor olduÄŸu gibi en doÄŸrusu da bu sanki… Suçlamalar, bencilikler yalanlar hepsi yolunu buluyor… Evet, bu sefer konuÅŸmayı öğrendik diyoruz. Saklanmıyoruz kendimize, belki de ilk defa olduÄŸumuz gibi görünüyoruz birbirimize… Kelimelerimizi saçıyoruz geldiÄŸi gibi acıtacağını sanıyoruz ama “bitince” acıtmadığını da anlıyoruz ya da “mış” gibi yapıyoruz… Ve hep eksik kalanlarımızla yaşıyoruz!
3-2-1 kayıt diyoruz…
Kesiyoruz ve yeniden başlıyoruz…
14. tekrar ama devam ediyoruz…
Roller değişiyor…
Hikâyeler değişiyor…
Konuk oyuncuları davet ediyoruz hayatımıza…
AÄŸlıyoruz, gülüyoruz ama yaşıyoruz iÅŸte “biz” olmayı öğreniyoruz belki de olamamayı…
Hayatımızın fragmanı olan “her ÅŸeyin” artık deÄŸiÅŸmeyeceÄŸini anlıyoruz hiçbir ÅŸeyin…
Belki de sırf bu yüzden!
“Son bölüm” olan yalnızlığımıza yaklaşıyoruz.
Ve
Bitiriyoruz…
Devamı yok!
Ama tekrarlarını hep yaşıyoruz…
“Mutlu” bir son için…
İyi seyirler diliyoruz. Hayatımıza!
(+2 puan, 2 oy)
Loading ...
Loading ...